Stabat Mater dolorósa Juxta crucem lacrymósa, Dum pendébat Fílius.

Cujus ánimam geméntem, Contristátam et doléntem Pertransívit gládius.

O quam tristis et afflícta Fuit illa benedícta Mater Unigéniti!

Quae maerébat et dolébat, Pia Mater, dum vidébat Nati poenas ínclyti.

Quis est homo, qui non fleret, Matrem Christi si vidéret In tanto supplício?

Quis non posset contristári, Christi Matrem contemplári Doléntem cum Fílio?

Pro peccátis suae gentis Vidit Jesum in torméntis, Et flagéllis súbditum.

Vidit suum dulcem Natum Moriéndo desolátum, Dum emísit spíritum.

Eja, Mater, fons amóris, Me sentíre vim dolóris Fac, ut tecum lúgeam.

Fac, ut árdeat cor meum In amándo Christum Deum, Ut sibi compláceam.

Sancta Mater, istud agas, Crucifíxi fige plagas Cordi meo válide.

Tui Nati vulneráti, Tam dignáti pro me pati, Poenas mecum dívide.

Fac me tecum pie flere, Crucifíxo condolére, Donec ego víxero.

Juxta Crucem tecum stare, Et me tibi sociáre In planctu desídero.

Quando corpus moriétur, Fac, ut ánimae donétur Paradísi glória. Amen.